آشنایی با بیماری گوش شناگر و روش های درمان آن

آشنایی با بیماری گوش شناگر و روش های درمان آن، گوش شناگر نوعی عفونت کانال گوش است که می تواند توسط بسیاری از انواع باکتری ها یا قارچ ها ایجاد شود. شنا کردن خصوصا در آب‌های شیرین یک فاکتور خطر عمده برای ابتلا به این بیماری است. در بیشتر افراد گوش شناگر تنها یک بار رخ می‌دهد، اما در برخی موارد به یک عارضه مزمن تبدیل می‌شود.

چه عواملی باعث می شود بیماری گوش شناگر ایجاد شود؟

گوش شناگر در افرادی که زمان زیادی را در آب صرف می کنند، رایج است. رطوبت بیش از حد در گوش می تواند باعث تخریب پوست کانال شده و  اجازه می دهد تا باکتری ها و یا قارچ ها براحتی نفوذ کنند. این بیماری اغلب اوقات در تابستان اتفاق می افتد، زمانی که شنا معمول است. اما لازم نیست فرد حتما شنا کند تا مبتلا به بیماری گوش شناگر شود. هر چیزی که موجب آسیب پوست کانال گوش  شود، احتمال عفونت را افزایش میدهد. پوست خشک یا اگزما، خارش کانال گوش، تمیز کردن گوش با گوش پاک کن، یا فروکردن اشیای خارجی در گوش می تواند خطر ابتلا به این نوع عفونت را افزایش دهد.

تعریق زیاد، هوای مرطوب و یا باقی ماندن آب در گوش بعد از شنا یا استحمام می تواند محیط مطلوبی را برای رشد باکتری ها بوجود آورد. تمیز کردن گوش با گوش پاک کن، خاراندن گوش توسط انگشت و یا قرار دادن هدفون و یا سمعک می تواند باعث پارگی پوشش کانال گوش و رشد باکتری ها در آنجا گردد. مواد مورد استفاده برای مو و یا زیورآلات گوش می توانند باعث آلرژی و مشکلات پوستی گردند که احتمال عفونت گوش را افزایش می دهند.

علائم بیماری گوش شناگر چیست؟

درد گوش نشانه اصلی گوش شناگر است. این درد میتواند بسیار شدید باشد و حتی هنگامی که به لاله گوش دست زده شود و یا فشار وارد شود، درد تشدید شود. همچنین ممکن است هنگام جویدن درد افزایش یابد. گاهی اوقات کانال گوش مدتی  قبل از درد، دچار خارش می شود. تورم کانال گوش ممکن است همراه با تورم گوش خارجی و قرمزی آن و همچنین بزرگ شدن گره های لنفاوی اطراف گوش باشد. گاهی اوقات تخلیه چرکی از گوش رخ می دهد که ممکن است در ابتدا مایعی بی رنگ و بو و پس از مدتی چرکی و بدبو باشد . ممکن است شنوایی موقتا تحت تاثیر قرار گیرد. تب در اغلب موارد دیده نمی شود.

درمان گوش شناور

درمان به موقع و درست بیماری میتواند از عوارض جدی آن پیشگیری کند. اما اگر درمان به سرعت انجام نشود ممکن است عفونت ها و عوارض جدی تر بعدی را در پی داشته باشد. درمان بستگی به شدت عفونت و دردناکی دارد. درمانگر ممکن است قطره های گوشی حاوی آنتی بیوتیک برای مبارزه با عفونت تجویز کند. برای عفونت های شدید تر، ممکن است آنتی بیوتیک های خوراکی تجویز شوند و متخصص ممکن است بخواهد برای تشخیص منشا بیماری (باکتری یا قارچ) از مواد عفونی داخل گوش نمونه برداری کند. داروهای ضد درد اغلب می توانند درد گوش را کنترل کنند، اما اگر درد شدید باشد، ممکن است لازم باشد دارو تجویز شود. عفونت گوش شناگر معمولا در طی 7 تا 10 روز از شروع درمان بهبود می یابد.

برگرفته از سایت مجله پزشکی-سلامت ایرانیان آمریکا