پیش از توسعه تکنولوژی الکترونیک، سمعک‌های آنالوگ تنها سمعک‌های موجود برای کمک به افراد کم‌شنوا بودند. این سمعک‌ها جز ابتدایی‌ترین سمعک‌ها محسوب می‌شوند که امروزه تقریبا رایج نیستند. در سمعک‌های آنالوگ اصوات از طریق میکروفن جمع‌ آوری می‌شود و سپس صدا از طریق آمپلی‌فایر تقویت می گردد. صدای تقویت شده از طریق بلندگو یا رسیور ارائه می گردد. با ما همراه باشید تا بیشتر با این نوع از سمعک ها آشنا شوید.

در سمعک های آنالوگ معمولا دکمه ای تعبیه شده است که به وسیله آن صدای سمعک توسط کاربر کم و زیاد می‌شود. تقریبا اکثر سمعک های آنالوگ قابل برنامه ریزی هستند و حتی برای محیط های شنیداری مختلف، برنامه های جداگانه ای دارند. در سمعک های آنالوگ تمامی صداها افزایش می یابد و سمعک بین صدای گفتار و سروصدا هیچ تفاوتی قائل نمی شود به عبارتی دیگر سمعک آنالوگ تنها یک تقویت کننده ی ساده صدا محسوب می شود. با این وجود سمعک های آنالوگ مزایایی نیز دارند:

مزایای سمعک های آنالوگ

  • هزینه این سمعک ها نسبت به دیگر سمعک ها پایین تر است.
  • طول عمر باتری در سمعک های آنالوگ بیشتر است.
  • اجزای سمعک ساده تر و تعمیرات آن نیز ساده تر و کم هزینه تر است.
  • در بعضی از شرایط قدرت و صدای سمعک های آنالوگ بالاتر است.
  • معمولا کسانی که سالیان طولانی از سمعک آنالوگ استفاده کرده اند، همچنان این نوع از سمعک را ترجیح می دهند.

با وجود مزیت های مختصر، سمعک های آنالوگ معایبی نیز دارند که می توان به مهم ترین آنها اشاره کرد.

معایب سمعک های آنالوگ

  • ظاهر بزرگ
  • عدم تنظیم سمعک متناسب با کم شنوایی
  • افزایش و تقویت تمامی صداها حتی سروصداهای مزاحم
  • عدم کنترل خروجی سمعک و آسیب به شنوایی فرد توسط ترومای صوتی

تفاوت سمعک های آنالوگ و دیجیتال

قبل از توسعه فن آوری های صوتی دیجیتال، سمعک های آنالوگ تنها شکل سمعک موجود بود. امروزه افرادی که دارای شنوایی هستند گزینه های بیشتری دارند. هر دو سمعک های آنالوگ و دیجیتال امروزه استفاده می شوند، هرچند آنالوگ کمی کمتر رایج است و سمعک‌های دیجیتال به یک انتخاب محبوب تر تبدیل می شوند. سمعک های آنالوگ و دیجیتال هر دو دارای اجزای مشابه هستند. هر دو نوع صدا را با استفاده از میکروفون انتخاب می کنند و از مدار برای تقویت صدا استفاده می کنند. آنها هر دو باتری را اجرا می کنند و از یک گیرنده برای ارسال صدا به گوش استفاده می کنند. تفاوت بین سمعک های آنالوگ و دیجیتال نوع تکنولوژی است که برای تقویت صداها مورد استفاده قرار می گیرد. سمعک آنالوگ امواج صوتی مستمر را بلندتر می کند. این سمعک ها اساسا تمام صداها (مانند گفتار و نویز) را به یک شیوه تقویت می کنند. برخی از سمعک های آنالوگ قابل برنامه ریزی هستند. آنها دارای یک میکروچیپ هستند که کمک می کند تا بتوانید تنظیمات را برای محیط های مختلف گوش دادن مانند مکان های آرام مانند کتابخانه یا مکان های پر سر و صدا مانند رستوران و یا یک منطقه بزرگ مانند میدان فوتبال، برنامه ریزی کنید. سمعک قابل برنامه ریزی آنالوگ می تواند برنامه های متعددی برای محیط های مختلف ذخیره کند. با تغییر محیط گوش دادن، تنظیمات سمعک ممکن است با فشار دادن یک دکمه روی سمعک تغییر کند. سمعک آنالوگ کمتر مورد استفاده قرار می گیرد.